Facebook


unnamed

Anonieme getuigenis:

"Bij deze wil ik mijn ervaringen met ongewenste aandacht delen, spijtig genoeg zijn het er meerdere... En dit zijn ze nog lang niet allemaal.

2006:
Met mijn beste vriendin mocht ik naar een optreden van Clouseau gaan. Onze ouders waren daar ook maar wij wouden zo dicht mogelijk bij het podium staan. Door de enorme drukte probeerden wij ons naar voren te wurmen. Ik moest nog 14 worden op dat moment. Op een gegeven moment kwamen we tot stilstand. En ik voelde hoe twee mannen die aan weerszijden van mij stonden meteen elk hun hand op mijn bil legden. Ik verstarde en bij de eerste opening die vrijkwam liep ik haastig verder door.

2010:
Dat jaar studeerde ik af aan het secundair en ging op buitenlandse stage voor een half jaar. Ik was pas 18 geworden en verbleef bij een aardig gezin waar ik als au pair dienst deed. Overdag was ik alleen thuis en deed ik het huishouden en klusjes in de tuin. De grootouders van dat gezin waren tevens ook de buren en doordat de grootmoeder niet meer goed te been was ging de grootvader altijd de kippen eten geven, achter in de tuin. Op een dag sprak hij me daar aan, hij had wat voor me, een chocoladereep. Tijdens het avondeten had ik al vaker naast hem gezeten, hij was een aardige man en een lieve opa voor zijn kleinkinderen. Ik liep op hem af om de chocoladereep aan te nemen. Wanneer ik voor hem stond legde hij zijn handen in mijn heupen, trok mij naar zich toe en zei 'Nu dat we alleen zijn,...' Ik heb hem van mij weg geduwd en ben het huis in gelopen. Sinds dat moment voelde ik mij daar niet meer veilig. Mijn buitenlandse stage van een half jaar heb ik vervroegd afgebroken door dat voorval. Te beschaamd over wat er gebeurd was vertelde ik iedereen dat ik heimwee had. Jarenlang heb ik mij afgevraagd of het misschien aan mij lag, was ik te vriendelijk geweest? Had ik de verkeerde indruk gewekt?
Compleet absurd dat ik mijzelf er de schuld van gaf.

Juli 2013:
Na een avondje stappen was ik alleen op weg naar huis. Het was niet ver en ik was nog nuchter dus ik maakte mij geen zorgen. Een auto kwam aangereden achter mij en vertraagde. Het raampje werd naar beneden gedraaid toen de auto naast mij kwam rijden. De twee jongens voorin spraken mij aan met 'Hé slet, zin in een ritje?' Waarop ik mijn middelvinger opstak. De auto stopte en de passagier stapte uit. Ik moest het op een lopen zetten en hoorde in de verte hun schaterlach.

Augustus 2013:
Tijdens een evenement in mijn stad stond ik 's middags in het café waar mijn toenmalige vriend aan het werk was een praatje te slaan met twee kennissen aan de bar. Ik stond met mijn rug naar de rest van het café.
Opeens voelde ik twee handen vol in mijn borsten knijpen langs achter, en vervolgens daalden die handen ook heel snel af naar beneden om mij daar in mijn kruis te grijpen.
Hoewel dit maar enkele seconden duurde, voelde het voor mijzelf aan alsof ik pas heel laat reageerde. Ik draaide me boos om 'WTF?!', de man die mij bepotelde was duidelijk dronken, en al lachend en zwalpend draaide hij zich om en wandelde hij weg. Ondertussen stond mijn vriend de hele tijd achter de bar, hij zei dat hij niets opgemerkt had maar op het verzoek of hij die man kon aanspreken op zijn gedrag of hem kon buitenzetten antwoordde hij heel koeltjes: 'Dat kan ik niet maken, hij is een stamgast en hij is goed bevriend met de baas'.

2014:
Ik was op weg naar huis in een overvolle trein. Het was een rit van ongeveer een uur. Naast mij was nog plek en een oudere man, die er nogal verwaaid uitzag, installeerde zich op die stoel. Buiten dat ik mijn handtas wat verplaatst had om de man meer ruimte aan zijn voeten te gunnen besteedde ik verder geen aandacht aan hem en ik verdiepte mij weer in mijn boek. De man sprak mij aan in het Frans, vroeg me hoe ik heette. Beleefd liet ik weten dat ik geen Frans spreek en maak duidelijk dat ik ook geen interesse had in een praatje. Vervolgens probeerde de man het in het Nederlands en daarna Engels. Omdat ik hem was blijven negeren (ik dacht toch echt dat ik duidelijk genoeg was en geen interesse had) sprak hij me aan in nog een hele resem andere talen, waaronder; Duits, Italiaans, Portugees en Spaans. Niet echt onder de indruk van zijn talenknobbel gaf ik nog steeds geen kik maar ik begon me wel hoe langer hoe ongemakkelijker te voelen.

Dat ik hem niet zo interessant vond was blijkbaar een belediging van mijn kant en dat resulteerde in minder fraai taalgebruik van hem. Hij fluisterde wat tegen mij in een andere taal en het enige woord wat ik duidelijk heb verstaan was 'puta'.
Een man die aan de andere kant van het gangpad zat had mijn situatie opgemerkt en begon mijn opdringerige buurman af te leiden door met hem een praatje te slaan.
Hier was ik zo ongelooflijk dankbaar voor maar het heeft niet lang mogen baten.
Keer op keer bleef de man mij aanspreken, eerst vriendelijk, vervolgens beledigend. Uiteindelijk besloot ik te doen alsof ik zou uitstappen bij de eerstvolgende halte.

Ik stond op en gebaarde dat ik er langs moest. Hij gaf geen duimbreed toe. Ik moest bijna over hem kruipen om op het gangpad te geraken, en daarna moest ik mijn valies nog van het bagagerek halen, dus stond ik naast hem. Dit zag hij als de uitgelezen kans om met zijn handen over mijn hele lichaam te wrijven. Helemaal geschrokken deinsde ik achteruit en schreeuwde verontwaardigd 'Ne me touche pas!'
De vrouw met haar tienerdochter die al die tijd blijkbaar achter ons had gezeten keek mij heel raar aan, alsof ik een of andere marginaal was die een scène aan het schoppen was. Verder was er niemand die opkeek, het voor mij opnam, mij überhaupt vroeg of alles in orde was.
Ik heb mijn valies gepakt, ben op wankele benen drie wagons verder gelopen om vervolgens daar in het tussenstuk in tranen uit te barsten en braakneigingen te krijgen.

2015:
'S morgens vroeg was ik op weg naar een vriendin. Er stond een man verderop op het pleintje waar ik over moest. Naarmate ik dichterbij kwam ging hij meer en meer 'in mijn gangpad' staan, om het zo te zeggen. Uiteraard viel dit op en voelde ik al aankomen dat hij mij zou gaan aanspreken. 'Ronduit negeren' dacht ik bij mezelf. Het was heel erg vroeg en er was verder niemand op straat, daarbovenop zag hij er niet helemaal nuchter uit, dus wou ik niets riskeren. 'Goedemorgen schoonheid' zei de man op enge toon. Ik wandelde hem voorbij en had mijn oortjes in dus kon ik perfect doen alsof ik hem niet gehoord had. Zijn reactie: 'Moet je niet groeten dan? Hé! Ik praat tegen je trut! De volgende keer dat ik je zie sla ik je op je bek!'

Deze verhalen zijn die die mij het meest zijn bijgebleven. Andere gebeurtenissen zoals 'onschuldig' nafluiten, terloopse schunnige opmerkingen, afdwalende ogen, denigrerende en seksistische moppen,... zijn er ook nog in overvloed. Deze zijn niet minder ongemakkelijk of beschamend, deze zijn alledaagser. Ik heb geleerd het te negeren. Tot de dag dat ik voldoende moed bijeen heb geschraapt om mijn mond open te trekken en desbetreffende persoon eens goed op zijn plaats te zetten."
...

View on Facebook

Anonieme getuigenis:

"Er is nooit echt iets gebeurd. Niets ernstigs in ieder geval.

Een paar jaar geleden, een mooie zomerdag. De zon schijnt nog volop terwijl ik net na werk door een winkelstraat loop om naar de supermarkt te gaan. Ik draag mijn gebruikelijke werkoutfit: zwarte jeans, zwart shirtje en een dun vestje. De winkels zijn net gesloten maar er is nog veel volk. Vlak voordat ik twee mannen passeer, probeert één van hen mij vol in mijn kruis te grijpen. Ik rommel net in mijn tas die ik vol tegen zijn hand sla. Hij vindt het maar al te grappig, ik reageer geërgerd en loop door. Net als de andere voetgangers in de winkelstraat.
Er is immers niets gebeurd.

31 december 2014 zit ik in de trein, onderweg naar een vriendin om feestelijk de komst van het nieuwe jaar te vieren. Ik ben nog wel even onderweg, dus ik draag mijn comfortabele zwarte jeans, een trui en vanwege de kou mijn lange wollen jas. Om de tijd te doden ben ik aan het leren uit een gigantisch boekwerk, de examens komen er ook weer aan. Een man zit om een praatje verlegen maar ik heb er geen tijd en zin in. Ik verzin vlot een verhaal dat ik onderweg ben om mijn echtgenoot, een grote en erg brede American Footballspeler,op te halen van de luchthaven maar dat ik voor mijn werk toch nog echt even verder moet werken, sorry! Aan mijn linkerhand draag ik ook daadwerkelijk een ring die door kan gaan voor een trouwring. Ik ben niet getrouwd en ik heb op dat moment ook geen lief. Ervaring leert dat zeggen dat je dat wel bent, meestal een hoop gezeur voorkomt. De man laat me inderdaad tot aan het overstapstation me enigszins met rust.

Voor het overstappen moet ik me haasten en naar een heel ander perron. Blijkbaar is de man me achterna gekomen want vlak voor ik in de trein stap, staat hij achter me en duwt hij een kaartje in m'n handen. Ik heb haast, pak het aan en in de trein lees ik het pas: hij wil graag met me vrijen en als ik dat ook wil, moet ik alleen maar glimlachen. Verbijsterd kijk ik door het raam naar hem en schud ik langzaam mijn hoofd. Paar dagen later vraag ik aan vrienden of het terecht is dat het me dwars zit. Of ik niet overdrijf.
Er is immers niets gebeurd.

Een jaar of twee geleden. Ik wandel naar huis, een beetje moe en ik luister zoals gebruikelijk naar muziek. Ik geloof dat ik mijn standaard uniform aan heb: zwarte jeans, zwart shirt, een vestje en mijn motorjack. Het is overdag, in de middag, dus ik heb beide oortjes in. Vlakbij mijn straat is er ineens een man. Hij roept iets maar ik hoor hem niet. Ik ken hem verder ook niet, nooit eerder gezien ook, dus
ik negeer het. Zal wel niet tegen mij zijn.

Hij blijft alleen wel naar mij kijken terwijl hij roept en zijn stem klinkt steeds luider. Misschien heeft hij hulp nodig, ik doe mijn oortjes uit en vraag wat er is. Blijkbaar heb ik hem iets misdaan, want ik ben een hoer en wel wat meer, een groot gedeelte versta ik niet. Ik begin me ongemakkelijk te voelen, de man lijkt onder invloed te zijn en/of is in de war, in elk geval onvoorspelbaar. Een risico. Ondertussen stap ik verder door naar huis en hij blijft met me mee lopen. Roepend. Tierend. "Hoer! Fuck you!" Mijn opmerkingen dat ik hem niet ken en dat hij weg moet gaan, gaan verloren.

Ik sta bij mijn voordeur en ik schat mijn kansen. Als ik de voordeur open, is er de kans dat hij me achterna komt en dan heb ik een nog veel groter probleem. Stap ik door, dan komt hij me waarschijnlijk ook achterna en ik weet niet hoe ver hij daarin gaat. Hij is onvoorspelbaar. Ik sta besluiteloos, ik blijf zeggen tegen hem zeggen dat hij weg moet gaan, dat ik hem niet ken. Hij wordt kwader, trekt ondertussen bloemen uit de tuin van de buren en blijft me uitschelden. Ik sta nog steeds bij mijn voordeur. Twee mannelijke studenten fietsen mijn straat in, horen het en weten dat het niet goed zit. Ze stoppen en zeggen tegen de man dat hij weg moet gaan. Hij gaat, nadat hij een paar afgerukte bloemen in mijn gezicht probeert te gooien en me nog een aantal keer hoer noemt en 'fuck you' zegt. De mannelijke studenten vragen of ik hem ken en of het gaat. Nee, ik heb hem nooit eerder gezien. Ja, het gaat, merci. Ik ga naar binnen en vraag aan een vriend, iemand bedreven in een vechtsport, of hij iets weet van zelfverdedigingscursussen want misschien... Nee, ik schiet het idee kort daarna weer af.
Er is immers niets gebeurd.

Zo zijn er nog wel situaties geweest. Toen ik minderjarig was, later als meerderjarige zoals hierboven. In verschillende steden, in verschillende landen. Situaties waar mijn vader ingreep, andere waar mijn moeder ingreep, een aantal waar ik het redde met mijn bloemrijke taalgebruik. Er gebeurde nooit iets.

Alleen vraag ik me af waarom ik dan iedere keer geneigd ben duidelijk te maken dat ik er niet om gevraagd heb, dat ik neutraal gekleed was in die situaties. Waarom heb ik eigenlijk een grote sleutelbos die ik altijd in mijn hand houd als ik 's nachts over straat loop? Er gebeurt immers niets, toch?"
...

View on Facebook

Degoutante mannen, ze bestaan. www.dewereldvanarthur.be/random-over-die-man-in-de-sauna/ ...

View on Facebook

Een anonieme getuigenis:
"40 minuten gefietst en na amper 20 minuten maakte jij een eerste obscene gebaar. Jij zag mij op een vrijdagochtend rustig door m'n eigen dorp fietsen. Gekleed in een jeans, sneakers en een simpel wit T-shirt, was ik blijkbaar té uitdagend voor jou. Even claxonneerde je zodat ik je zeker een blik zou toewerpen en vervolgens maakte je een obsceen en snel bewegend gebaar met je tong, lekker volwassen. Er is al veel gezegd en geschreven over ongepast en grensoverschrijdend gedrag maar in dit geval kan je al zeker niet spreken van een uitdagende houding mijnentwege. Ik was namelijk niet kortgerokt met stiletto's en een decolleté tot op m'n navel, ik droeg zelfs geen make up. Niet dat voorafgaande ook maar de minste toelating geeft tot ongepast gedrag, maar dat is een andere discussie. Ik had zelfs zo'n warrig knotje op m'n hoofd. Wat in mijn geval niet betekent dat ik de laatste trend wil volgen, het betekent gewoon dat ik snel m'n haar wou fatsoeneren. Ik zag er, volgens mijn mening, zeker niet uitdagend en sexy uit.

Natuurlijk kan ik er niets aandoen dat jij, zoals sommige mannen, uitgerust bent met het verstand van een puber en dat je duidelijk denkt met de verkeerde kop. Jij vindt een simpel wit T-shirt natuurlijk uitdagend en opwindend. Als jij zoiets ziet, flitst menig porno-scene door je hoofd waarin dames gekleed met enkel een witte T-shirt zich wellustig laten natspuiten. Soit, dit was niet waar ik vanochtend op doelde toen ik m'n kledingkeuze maakte. Dat jouw gedachten meteen die richting uitgingen, betekent waarschijnlijk dat jij opgevoed bent met andere normen en waarden dan ik.

Waarschijnlijk zeg je nu spontaan 'ach, neem zoiets gewoon op als een compliment!' Nee! Ik heb tijdens die rit menig compliment gekregen in de vorm van draaiende hoofden of goedkeurende blikken, en daar kan ik écht wel tegen.
Dat vind ik zelfs zeer flatterend en is een leuke boost voor m'n zelfvertrouwen want dat zijn complimentjes. Een compliment bestaat voor 90% uit respect. Iemand die jou respecteert en écht vindt dat je er goed uitziet, zegt dat gemeend of laat dat merken op een beleefde manier. Jouw gedrag kon mijns inziens niet door de beugel. Je hebt er voor gezorgd dat ik de rest van de dag iedereen op mijn verdere fietstocht wantrouwig bekeek en me verwachtte aan een volgend obsceen gebaar.

Voor de geïnteresseerden, ik heb nog 20 minuten verder gefietst, zonder obscene gebaren... Oef...
Nog erger dan bovenstaand verhaal is dat zulke gedragingen normaal bevonden worden en dat ik waarschijnlijk nu 'raar' en 'anders' overkom door hier zo op te reageren. Fijne evolutie van de maatschappij.

#wijoverdrijvenniet"
...

View on Facebook